हजारौँको त्यो भीडमा पनि कोही किन आफ्नै लाग्छ,
मनभित्र एउटा कथा छ, सायद कथाले यही माग्छ
उठ्छ ज्वारभाटा मनभरी, तूफान बेस्सरी चल्छ,
तहसनहस पारेर भावना, अन्त्यमा यो आफैँ थाक्छ
उड्छ मन, पुग्छ कताकता—बसमा कहाँ यो रहन्छ,
मनको उडानसँगै फेरि मीठा रहरहरू जाग्छ।
केही लेखूँ जस्तो लाग्छ, चुमी तिम्रो अन्तरमनलाई,
बहकिन्छ तीव्र रफ्तारमा खोई यसलाई कसले हाँक्छ?
एक थर्को सिन्दूरबाट सुरु भएको
तिम्रो सिन्डिकेट
पलपल म भोगिरहेकी छु।
स्वतन्त्र भई उडान भर्ने
यो मनलाई निर्दिष्ट गन्तव्य पुग्न,
नियन्त्रण गर्ने सामाजिक अधिकारको
अख्तियार गर्दै,
तिमी पुरुषत्वको उन्मादमा
किन निर्धारण गर्छौ
मेरो जीवनको रुट ?
र म किन घिस्रिन्छु
अनगिन्ती अनिच्छाका बिमतीलाई
जीवन यात्राको नाममा,
अघोषित तिम्रो सिन्डिकेटभित्र ?
थ्याच्च ब्रेक लगाएर चाहनामाथि,
उकुसमुकुस कुण्ठा खचाखच थुन्दै,
आदर्शको खोक्रो अस्तित्व
जबरजस्ती आत्मसात गर्दै,
चलायमान भएजस्ती
किन भएकी म ?
मेरो डिम्ब
मेरो स्वअधिकारमा हुनुपर्ने हो,
तर रिजर्भ हुन्छ यो
पतिको नाममा,
वंशको नाममा।
र किन मैले गुडिरहनुपर्छ
जीवनका अनेकौँ
डर लाग्दा घुम्तीहरूमा ?
यो समाजको बक्र रेखामा थुनिएकी
मजस्ती नारी अस्मिता
स्वतन्त्र सरल रेखामा
गुड्न कहिले सकिएला ?
र कहिले अन्त होला
यो मनमाथिको सिन्डिकेट ?
फेरि आज मैले शायद जिन्दगीलाई छोएँ,
जीवनका केही हरफहरू मन भित्रै फोए
खोइ कसरी अभिव्यक्त गरूँ
तिमी सँग,
दुई कदम साथ हुँदा
भित्रिएका खुसीहरू।
जुन खुसीले आगामी यात्रामा
सञ्जीवनीले झैँ
मेरा मुर्झाएका थकानहरूमा
बलियो ऊर्जा भर्छन् भनेर।
बिहानको सूर्योदय झैँ
कान्ति छरिएको सुललित सुकोमल
तिम्रो स्पर्शले
शायद
मलाई छुने चिसो हिउँको
ठन्डीमा पनि न्यानो दिन्छ भनेर।
तिम्रो कल्पनालाई मन भरी बोकेर
म फेरि नव जोश सहित
भूगोलको अर्को छेउमा
तिम्रो याद बाँच्छु।
तिम्रो आँखा भरी तैरिएका
आफ्नोपनका लहरहरू भित्र
जब यो दिल धड्कन्छ,
तन्नेरी बैँस पैँचो माग्दै
म फेरि जीवनको गतिलाई
अझ चलायमान भएको अनुभूति गर्छु।
र
यसैले मलाई जिन्दगीको एहसास गराइ रहन्छ।
एउटा कथा लेखूँ भन्छु,
व्यथा मात्र बल्झिदिन्छ।
जति सोचूँ, मुटु जल्छ,
याद मात्र अल्झिदिन्छ।
शुरु कहाँ, अन्त कहाँ,
यो मेरो कहानीकों ?
मेट्न खोजूँ, झन् गाढा—
किन याद बेमानीको?
मेटेर अर्को जीवन लेख्न
मिल्ने भएदेखि,
तिम्रा सबै यादहरू
मनबाट गएदेखि।
तिमी पनि अर्कै कथा
बाँचने थियौ होला ,
मलाई बिर्सी खुसी भई
हाँसने थीयौ होला।
पता नहीं मैं पी रहा हूँ या जी रहा हूँ,
इतना दर्द है अंदर, भुलाने को पी रहा हूँ।
ये तन्हाइयाँ, ये भीगी-भीगी सी रातें,
हर तरफ़ बस तेरी ही आती हैं बातें,
भुला न सका वो पल, वो मुलाक़ातें,
हर घूँट में क्यों फिर वही बरसातें।
काश तेरी चालों का अंदाज़ा होता,
दिल यूँ ही न तेरे पीछे रोता,
तेरी बहकी-बहकी सी बातों का असर,
दिल में है अभी भी घुला हुआ ज़हर।
दिल टूटे तो आवाज़ भी आती नहीं,
ज़ख़्म ऐसे हैं, काम दवा की आती नहीं,
हँसता हूँ मगर अंदर से रो रहा हूँ,
ज़िंदगी से हर ख़ुशी खो रहा हूँ।
आऊ खेलौँ एउटा खेल—नजानेझैँ जानीजानी,
खुला राख त्यो मनलाई, गरून् यसले मनमानी।
चाहनाका बाँध थुन्दा क्षति हुन्छ मनलाई नै,
बग्न दिऊँ सलल यसलाई, नगर फेरि नादानी।
मनका कुरा तनले सुनोस्, मिठा सपना यसले बुनोस्,
मायामा अछुतो को छ र—भए होस् बदनामी।
लुकाएर कहाँ लुक्छन् आँखाका भाकाहरू,
मुटु बोलेको सुन्न देऊ, नहोस् कुनै हैरानी
मेरो रुख़ कार्बनडाईअक्साइड फालीरहेछ
अक्सिजनको प्यासमा
काकाकुल बनेको
मेरो खन्डहर बस्ती
एक झोक्का ताजा हावा नपाएर
निसास्सिएको पनि धेरै भो
प्रकृतिको निती र बिधान बिरुद्द
बुढो कुरुप शहर
धुवा धूलो र तुवालोको जुलुसमा
बिछिप्त भएको पनि धेरै भयो
बिचरो भिडले थिचिएको
अक्रान्त र शिथिल
जवानीमै बुढो भएको यो शहर
उषाको लालिमा पोतिन नपाइ
मुर्झाएको जवानी बोकेर झन
पहेलिदै छ
यही शहरमा किन हो
यो आकाशको सुर्य पनि
हर किरणमा बिकिरण छर्केर
अवरुद्द गरिदिन्छ रुखलाई
र भोक भोकै बस्छ
एक गाँसको आशमा बसेको भोकमरी झै
कुपोषित र बिशाक्त भोजनले
जर्जर बनेको
लय न मिलेका कुरुप रुखहरु
भोकले रन्थनिदा
निल्छन जे पायो तेही
पथ्थरको बगरमा एकाध उम्रिएका
मेरो तालुको छिटफुट कपाल जस्तै
र त
ओक्सिजनको साटो
कार्वनडाइओक्साईड फालीरहेछ
तीज
मदिराको पेगहरुमा मातिएको जस्तो
बेसुरमा बेशरमका लय मिसिएको जस्तो
हरियो साउनलाई जिस्काउदै
कृतिम हरिया चुरा पोते र पहिरणमा
माइलीको वस्तिमा
बिकृती बोकेर तीज छिर्न थालेको पनि
धेरै भएछ
उ सम्झिन्छे
कोशौ पर माइतीको आगनमा
दु:खजेलो गरी पाकेको दर
र त्यसले बोकेको आत्मियता
कामको बोझले थिलथिलिएको शरीर
टुसुक्क बिसाएर
रात भरी आमा सँग पोखेका
दुखेसाहरु
र आमाका स्नेह बेरिएको श्पर्शले
सुम्मुमाएका माथा
अभावमा पिल्सिएका सपनाका बिस्कुनहरु
आशाको आँचमा सुकाएर
एकसरो खुशी नओसियोस भनेर
बुवाले थपिदिएको उर्जा र भरोशा
एउटा प्यासीले प्यास मेटे झै तृप्त पर्थ्यो
तीजको लै बरीलैले
फुटेका कुर्कुच्चा ,कलेटी परेका ओठ
चिप्रा परेका आँखा सबले बिश्राम पाउथे
र तीज तीज जस्तो हुन्थ्यो
बिशेष हुन्थ्यो
विश्वाश सद्भाव आस्था बोकेर
सखिहरु सँग भिर पाखा पखेरुमा
पोखेका दुखेसाका भोगाइले
भाखा छोप्थे
र तीजलाई अलग्गै रौनक थप्थ्यो
समयको गति सँगै उर्लिएको बाडीमा
कसरी कसरी मिसिएको आफ्नोपनको
बिकारलाई एकनास नियली रहेकी माइली
आँफैले आँफै श्पर्श गर्छे
आज तीज किन लय बिग्रिएको
कर्कश भाखा जस्तो भयो ?
कहाँ गयो होला मौलिकपन ?
यही प्रश्नलाई प्रति प्रश्न गर्दै थिए
तिरमिराएका उस्का आँखा अगाडि उभिएका
केही भद्दा केही भडकिला शब्य दृष्यहरु
तछाडमाछाड गरीरहेका अर्धनग्न शरीरहरु
मातिएका र लर्बरिएका अबचेतन मनहरु
जस्ले
धर्म सस्कृति रितीरिवाजको प्रतिनिधित्व गर्दै छन
हाम्रो मौलिक परम्परा आयतन नाप्दै
न म घाम उदाएको, न अस्ताएको देख्छु,
मेरो खुशी पनि नियतीले निभाएको देख्छु।
न म घाम अस्ताएको, न उदाएको देख्छु,
मेरो जिन्दगीको चाल सुस्त आएको देख्छु।
अचेल किन उजाड छ यो मनको बगान,
बसन्तमै फुलहरू मुर्झाएको देख्छु।
कस्ले चलायो कुन्नि यो जिन्दगीको गति,
जता पुर्यायो, तेतै अन्धकार छाएको देख्छु।
चाहनाका सीमा कस्ले थुनिदियो यहाँ,
मेरा सपना पनि लगाम लगाएको देख्छु।
अलिकति जोश मनमा हुर्किनै नपाई,
दायाँ–बायाँ आफ्नै छायाँ झस्काएको
शायद एउटा आशा
झिनो सपनाभित्र लपेट्दै
एक हुल निरीह
खाली पेटहरु
भोकको ज्वाला निभ्छ कि भनेर
नयाँ वर्ष कुरिरहेकाछन् होला
भविष्य चर्न
मरुभूमिमा पुगेका
कर्मठ हातहरु
जहान परिवारको खुशी खोज्न
तातो रापमा भौँतारिन पर्दैन कि भनेर
नयाँ वर्ष कुरिरहेकाछन् होला
र यो कुराइमा
आफ्नै माटो, आफ्नै बोली
आफ्नै कुटो र कोदालो
बाँझो जोतिरहेको हली
आफ्नै कला र संस्कृति
आपसी सद्भावमा घोली
निराशालाई चिर्दै
झुल्कन्छ कि कतै नयाँ कीरण
चर्का र भद्दा बोलीले टट्याएका सपना
आश्वासनले रन्थनिएका भरोसा
बेरोजगार मथिङगलहरु माथि मडारिदा
सचेत भएर अब त
स्वविवेकका आभाहरु
छरिन्छन् कि गाउँ वस्तिहरुमा
आस्थाका धरोहरहरु माथि
उरन्ठेउला जोश फिँजेर
आफ्नै अस्तित्व स्वाहा गरि
आगो ताप्नेहरु
ब्युँझिन्छन् कि पस्चाताप
होमादीमा
र रच्छन् कि फेरि माटोको नयाँ इतिहास
यसैले
नयाँ वर्षको शुरुवातदेखि
वादको माद भन्दा अपनत्व बोलोस्
पक्ष-विपक्षको
बक्र रेखा
कोर्नु भन्दा
सद्भाव, माया प्रेम हुर्कियोस्
आफ्नो माटाे आफ्नै हुन्छ
पौरखको पसिनाले
देशको भविष्य सिँचियोस्
नयाँ वर्षको शुभकामना!
