तीज 

मदिराको पेगहरुमा मातिएको जस्तो 

बेसुरमा बेशरमका लय मिसिएको जस्तो 

हरियो साउनलाई जिस्काउदै 

कृतिम हरिया चुरा पोते र पहिरणमा 

माइलीको वस्तिमा 

बिकृती बोकेर तीज छिर्न थालेको पनि 

धेरै भएछ 

उ सम्झिन्छे 

कोशौ पर माइतीको आगनमा 

दु:खजेलो गरी पाकेको दर 

र त्यसले बोकेको आत्मियता 

कामको बोझले थिलथिलिएको शरीर 

टुसुक्क बिसाएर 

रात भरी आमा सँग पोखेका 

दुखेसाहरु

र आमाका स्नेह बेरिएको श्पर्शले 

सुम्मुमाएका माथा 

अभावमा पिल्सिएका सपनाका बिस्कुनहरु 

आशाको आँचमा सुकाएर 

एकसरो खुशी नओसियोस भनेर 

बुवाले थपिदिएको उर्जा र भरोशा

एउटा प्यासीले प्यास मेटे झै तृप्‍त पर्थ्यो 

तीजको लै बरीलैले 

फुटेका कुर्कुच्चा ,कलेटी परेका ओठ

चिप्रा परेका आँखा सबले बिश्राम पाउथे 

र तीज तीज जस्तो हुन्थ्यो 

बिशेष हुन्थ्यो 

विश्वाश सद्भाव आस्था बोकेर 

सखिहरु सँग भिर पाखा पखेरुमा 

पोखेका दुखेसाका भोगाइले 

भाखा छोप्थे 

र तीजलाई अलग्गै रौनक थप्थ्यो 

समयको गति सँगै उर्लिएको बाडीमा 

कसरी कसरी मिसिएको आफ्नोपनको 

बिकारलाई एकनास नियली रहेकी माइली 

आँफैले आँफै श्पर्श गर्छे

आज तीज किन लय बिग्रिएको 

कर्कश भाखा जस्तो भयो ?

कहाँ गयो होला मौलिकपन ?

यही प्रश्नलाई प्रति प्रश्न गर्दै थिए 

तिरमिराएका उस्का आँखा अगाडि उभिएका 

केही भद्दा केही भडकिला शब्य दृष्‍यहरु 

तछाडमाछाड गरीरहेका अर्धनग्न शरीरहरु 

मातिएका र लर्बरिएका अबचेतन मनहरु

जस्ले 

धर्म सस्कृति रितीरिवाजको प्रतिनिधित्व गर्दै छन 

हाम्रो मौलिक परम्परा आयतन नाप्दै