मेरो रुख़ कार्बनडाईअक्साइड फालीरहेछ 

अक्सिजनको प्यासमा 

काकाकुल बनेको 

मेरो खन्डहर बस्ती 

एक झोक्का ताजा हावा नपाएर 

निसास्सिएको पनि धेरै भो 

प्रकृतिको निती र बिधान बिरुद्द 

बुढो कुरुप शहर

धुवा धूलो र तुवालोको जुलुसमा 

बिछिप्त भएको पनि धेरै भयो 

बिचरो भिडले थिचिएको 

अक्रान्त र शिथिल 

जवानीमै बुढो भएको यो शहर

उषाको लालिमा पोतिन नपाइ 

मुर्झाएको जवानी बोकेर झन 

पहेलिदै छ 

यही शहरमा किन हो 

यो आकाशको सुर्य पनि 

हर किरणमा बिकिरण छर्केर 

अवरुद्द गरिदिन्छ रुखलाई 

र भोक भोकै बस्छ 

एक गाँसको आशमा बसेको भोकमरी झै 

कुपोषित र बिशाक्त भोजनले 

जर्जर बनेको 

लय न मिलेका कुरुप रुखहरु 

भोकले रन्थनिदा 

निल्छन जे पायो तेही 

पथ्थरको बगरमा एकाध उम्रिएका 

मेरो तालुको छिटफुट कपाल जस्तै  

र त 

ओक्सिजनको साटो 

कार्वनडाइओक्साईड फालीरहेछ